Kadının kişiliğini yaratan ne terbiye, ne baskı. Ona özellik veren aşk ve omuzlarına yüklendiği misyon. Çağdaş toplum kadını erkekleştirme yolunda. Cemiyeti değerli bir yardımcıdan mahrum eden bir yöneliş bu. Üstelik kadına mutluluk da getirmiyor. Mutluluk vaadi laf.

Kadının içinde bulunduğu şartlar… bundan daha büyük adaletsizlik olur mu? Neden kadın erkeğe boyun eğmek zorunda kalsın? Erkeğe, yani yaratılışı bakımından, hatta ahlâk ve zekâ bakımından kendisinden daha aşağı bir varlığa. Neden herkesten küçük görülsün?

 

Annem pencere önünde bir sürü çiçek yetiştiriyor. Onları seviyor, onlarla konuşuyor vs. Hatta bazen bize takılmak istediğinde çiçeklerinin yanına gidip: “Ah benim güzel, akıllı kızlarım nasıllarmış bugün?..” diyor.

“Müslümanlar sınırları ne bir hürriyet, ne de bir özgürlük meselesi olarak anlamazlar. Yani haram ve helâl bize sadece azgınlığımızı zaptetmek için konulmamıştır. Gerçi helâl içinde kalmak ve haramdan uzaklaşmak bizi yoldan çıkmaktan korur, bizi azgınlıktan kurtarır ama bu bizim elimizin erdiği alanın dışında bir sonuçtur.Biz bize verilen sınırlar içinde kaldıkça bizim için sağlanan faydalara kavuşuruz. Helâl ve haram sınırları biz yeryüzünde yaşadığımız hayatın anlamını kavrayalım diye, mevcudiyetimizin sebebine yaklaşalım diye vardır. Eğer bu sınırları kaybedersek kimliğimizi, kişiliğimizi varoluşumuzun anlamını kaybederiz. Ama bu bizim zalim, cahil, nankör ve günahkâr yaratıklar olmamızı önlemez. Ancak, biz kâinatta tuttuğumuz yerin değerini bize konulmuş sınırlarla kavrayabiliriz.
İşte çok benimsediğimiz örneğin ölçüsünde birer müslüman olamasak bile bizi özgür kılabilecek husus bizlerin doğru ve yanlış helâl ve haram, meşru ve gayri meşru olan hakkındaki şuurumuzdur. Önce özgür olmalıyız, yani müslim olduğumuz ve bizi müslim kılan ayırıcı vasıflar hakkında kesinliklere, sarahate ve vuzuha ulaşmalıyız. Bu bizim özümüzü gür, zihnimizi selim, bedenimizi küfrün tasallutundan bağımsız kılacaktır.”

İsmet Özel, Taşları Yemek Yasak

كاريكاتور + كلمه = كاريكلماتور

Karikelimatur, “karikatür” ve “kelime” den oluşuyor.

Atasözleri, veciz sözler vs. gibi farsçada yüzyıllardır kullanılıyormuş.

Düşman ülke Juan Juamlar ülkenin gençlerini kaçırır ve onlara, hafızalarını silip “YENİ KİŞİLİK – KİMLİK” yüklemek için bir işkence uygular. Saçlarını kazıtır, kafalarına bir ıslak deve derisi geçirir ve güneş altında bırakır. Zamanla saçlar uzar, deve derisi kurur ve uzayan saçlar başa gömülür. Gençler hafızalarını yitirir. Sonra gençlere yeni bir kimlik yüklenir. Ve deve çobanlığı yapmak üzere bir sürünün başına bırakılır.

Bu arada kaçırılan bir gencin annesi, oğlunu aramaya çıkar. Yerini öğrenir, gider ve oğlunu deve güderken bulur. Oğluna kendisini hatırlatmaya çalışır. Ancak çocuk hem annesini tanıyamaz hem de ona düşman gibi bakar. Sonra anne herşeyi göze alır ve oğluna yaklaşmak ister. Oğul bir ok atar ve annesini vurur. Anne bir kuş olup uçar. Uçarken de oğluna “ADINI HATIRLA, ADINI HATIRLA!” diye seslenir.

KİM OLDUĞUNU BİL!

Yine oturuyorsun çatı altındaki tahta merdivenin basamaklarında…

Fatma Karabıyık Barbarosoğlu, “Moda ve Zihniyet” isimli kitabında modanın zihniyetle olan ilişkisini pek çok farklı açıdan ele alıyor: Yazar, moderleşme sürecinde modazihniyet ilişkisini konu edinen çalışmasında öncelikle modanın sosyolojik ve psikolojik özelliklerine temas ediyor ve daha sonra Osmanlı cemiyetinin Modernleşme macerasını, moda çerçevesi içinde değerlendirerek geleneksel zihniyetin modayı kavrayış özelliklerinin üzerinde duruyor.

“En genel tanımıyla toplum hayatına girmiş geçici yenilik olarak ifadelendirilen modanın yaygın olarak kıyafet alanında kullanılmakla birlikte çok çeşitli sahalarda ortaya çıktığı teslim edilmektedir: Resim, müzik, ev dekorasyonu, felsefe, psikolojik ve sosyal ilimler, politik doktrinler vs. …” Kitapta olduğu gibi biz de bu yazımızda yoğunlukla kıyafet kültürlerinde moda ve zihniyet konusunu ele almaya çalışacağız.

Die Identitätsdefinition, so Schiffauer einführend, wird mit
Fragen nach der Identität, also „Wer bin ich?“, assoziiert. Die
Identität sei eine ganz bestimmte Relation zwischen
der Identitätsprüfung „Ich bin der, der ich wirklich bin“
und der Identitätsvergewisserung „Ich bin der, der ich
eigentlich bin“.